Verleden vrijdag (25.05.2007) organiseerde de PS een Red Party in de Soundstation, een van de hipste plekken van Luik. Omdat we toch in de buurt waren en het socialistische feest – uiteraard – gratis was, gingen we een kijkje nemen. Wie weet wie aanwezig zou zijn. Elio Di Rupo, Michel Daerden, Anne-Marie Lizin? Bovendien is het de eerste politieke meeting die ik bijwoon.
Het stortregent. Een drache nationale de moesson waardig, en we zijn kleddernat. Soit. De hal is druk. Veel rode t-shirts en polo’s. Curieus als ik ben ga ik op zoek naar bekende koppen.
Il y a quelqu’un?
Op de eerste verdieping in de fuifzaal concerteert een of andere alternatieve rockgroep. “Er is hier geen kat”, aldus m’n vriend, “meestal is het hier drummen”. Aan de overkant gaan we dan maar een pint bestellen. Ja een pint. In Wallonië drinken homo’s bier. Cultuurschok.
Tijdens de Red Party krioelt het van de homo’s. Du bâtiment zeggen ze hier, i.p.v. ‘van de familie’. De PS is voor tal van Waalse homo’s wat Agalev voor hun Vlaamse gelijkgezinden was: de enige politiek correcte keuze.
Waar is de Tweede Burger(es) van het Land? Loopt Monsieur Non, kwelgeest der flaminganten, hier rond? Helaas. Elio gemist (dju toch), geen Anne-Marie, maar wel: Michel Daerden. Aah, zou ik ‘m durven aanspreken? Voor de leut wel, maar om wat te zeggen? Ik ben niet in the mood voor een politieke discussie. Laat maar zo. Pffft.
Deux bières
De bar zit tjokvol. “Dat is vaak zo, er is meer volk aan de toog dan in de zaal”, laat ik me vertellen. We geraken maar niet in de ambiance. Tja, het is ons ding niet. Vreselijke rock, we komen net van een heerlijk etentje, we zijn kletsnat. Pint uit en wegwezen. Maar ik heb het dan toch maar gedaan, echte PS-ers ontmoet. Dat is meer dan gefrustreerde HLN.be-lezers kunnen zeggen!
